by W moim artykule przeczytasz o:
Tak, warto ją mieć, ale nie do wszystkiego. U mnie dmuchawa oszczędza plecy i robi w kilka minut to, na co grabiami schodzi pół dnia: zamiata kostkę brukową, taras i zmiata liście z trawnika. Liści z rabat już nie zdmuchuję i za chwilę wyjaśnię, dlaczego. Jeśli masz w ogrodzie choć kilka drzew, dla mnie odpowiedź jest oczywista: tak.
Dmuchawa to nie tylko jesień – używam jej cały rok
Najczęstszy błąd w myśleniu o dmuchawie to traktowanie jej jak sprzętu na sześć tygodni w październiku. Tak myśli ktoś, kto nie pracuje w ogrodzie na co dzień. U mnie zawsze jest co sprzątać. Wiosną i latem lecą przekwitłe płatki, szyszki, drobne gałązki. Po każdej większej wichurze albo ulewie obejście wygląda, jakby ktoś wytrząsnął nad nim worek śmieci.
To jest sprzęt, którego używam przez okrągły rok, łatwo mi to uzasadnić. I to jest pierwszy argument za tym, żeby go w ogóle mieć, bo dmuchawa nie leży w narzędziowni jedenastu miesięcy w roku, czekając na jesień.
Kiedy dmuchawa wygrywa z grabiami (a kiedy nie)
Dmuchawa jest idealna do powierzchni twardych i równych. Kostkę brukową, podjazd i taras czyści bardzo dokładnie w tempie, którego grabiami i szczotką nie osiągnę, i bez tego charakterystycznego bólu w krzyżu po godzinie schylania.
Zaskoczyło mnie za to, jak dobrze radzi sobie z liśćmi na trawniku. Zamiast wyczesywać je grabiami spomiędzy źdźbeł trawy, po prostu spycham je strumieniem powietrza na jedną kupkę i zbieram. Przy mojej liczbie drzew to różnica, która kilku godzin grabienia sprowadza się do półgodzinnego sprzątania.
Granica jest jedna: rabaty. Tam dmuchawa nie ma czego szukać, ale to mój świadomy wybór, nie wina sprzętu. Wrócę do tego na końcu.
Elektryczna czy spalinowa? Dlaczego u mnie wygrała sieciowa
Mam dwie dmuchawy i obie są elektryczne. Spalinowej świadomie nie kupiłam, bo jest dla mnie po prostu za ciężka. Wiem, że dla wielu osób moc to argument nie do podważenia, ale jako kobieta wolę sprzęt, który mogę nosić godzinę bez bólu ramion. Spalinowa by mnie przerosła.
Moja główna dmuchawa jest sieciowa. Ma jedną oczywistą niedogodność: kabel. Brzmi to gorzej, niż wygląda w praktyce. Wystarczy odpowiednio długi przedłużacz i spokojnie obejdę z nią cały ogród. W zamian dostaję sprzęt lekki i wyraźnie cichszy od spalinowego, co ma znaczenie i dla moich uszu, i dla sąsiadów.
Ta dmuchawa ma nawet funkcję ssania i rozdrabniania liści. Brzmi kusząco i w sklepie często właśnie tę funkcję pokazuje się jako koronny argument. Szczerze? Nie korzystam z niej. Przy ssaniu trzeba dźwigać sprzęt z napełniającym się workiem liści, a to dla mnie zwyczajnie niewygodne. Zdmuchnięcie liści na kupkę i zebranie ich osobno jest po prostu lżejsze dla rąk i kręgosłupa. U mnie ta funkcja jest nieużywana.
Mała akumulatorowa do szybkich porządków
Druga dmuchawa to mała, podręczna akumulatorowa. To dopełnienie tej dużej. Sięgam po nią, kiedy nie chce mi się rozwijać kabla dla pięciu minut roboty: zmieść płatki z tarasu, ogarnąć podjazd, przejść się wokół domu po wietrznej nocy. Jest lekka i gotowa do pracy w sekundę.
Gdybym miała mieć tylko jedną dmuchawę, wybrałabym sieciową. Ale to ta akumulatorowa zdejmuje z niej całą codzienną drobnicę i dlatego trzymam obie.
Dlaczego części liści NIE zdmuchuję
Najważniejsza rzecz zostawiłam na koniec: nie sprzątam wszystkiego. Liście z rabat zostają u mnie celowo. To darmowa warstwa ochronna dla gleby, roślin przed mrozem, a zarazem materiał organiczny, który przez zimę i tak się rozłoży i nakarmi ziemię.
Ale jest jeszcze ważniejszy powód. Pod liśćmi zimują owady, chowają się jeże i mnóstwo drobnych stworzeń, którym ten naturalny koc pozwala przetrwać mróz. Rabata wygrabiona do gołej ziemi wygląda porządnie, tylko że ten porządek jest martwy.
Dlatego nie traktuję tego jak wyboru w stylu „dmuchawa albo grabie”. Używam dmuchawy tam, gdzie naprawdę liczy się czystość, na kostce, tarasie i trawniku, a na rabatach zostawiam liście, bo tam pracują dla ogrodu lepiej, niż mogłabym to zrobić ja.
